دامیلو(Dhamilo) به زبان نپالی به معنی مات است. هنرمند با بهره‌گیری از پالتی محدود و کنترل‌شده، تقابل سرخِ تیره‌ی مایل به زرشکی با طیفی از خاکستری‌های سرد و گرم، فضایی مه‌آلود و رویاگونه ساخته که گل‌ها را از دل ابهام پس‌زمینه بیرون می‌کشد.

قلم‌ گذاری اثر آگاهانه دوگانه است: در حالی که پس‌ زمینه با ضربات نرم، سیال و نیمه‌ محو پرداخت شده  یادآور تکنیک سفوماتو (Sfumato) در نقاشی کلاسیک، گلبرگ‌های پیش‌ زمینه با خطوط قاطع‌ تر و کنتراست نور، سایه‌ی شدیدتری اجرا شده‌اند. این تضاد اجرایی، عمق فضایی اثر را تقویت کرده و نگاه بیننده را به‌ سمت گل مرکزی، با گلبرگ‌های نیمه‌ باز و حالتی نمایشی، هدایت می‌کند.

از نظر مضمونی و روان‌شناسی رنگ، غلبه‌ی تن‌های خاکستری و سرخِ تیره فضایی متأمدانه و اندکی مالیخولیایی به اثر می‌بخشد، دور از شادابی متعارف نقاشی‌های گل، و نزدیک‌تر به سنت واریتاس (Vanitas) در نقاشی هلندی، که در آن زیبایی گل همواره یادآور گذر زمان و شکنندگی است. ترکیب‌ بندی نامتقارن و پراکندگی گل‌ها در فضای بوم، ریتمی غیرخطی و تأمل‌ برانگیز به کمپوزیسیون می‌دهد که اثر را از یک ژانر ساده‌ی گل‌ نگاری فراتر می‌برد