نام این اثر اوکا  Oca در زبان اسپنیایی به معنی غاز ماده است. در این اثر، بدن انسان به پناهگاه بدل می‌شود؛ نه از سر قدرت، بلکه از سر نیاز. فیگور زن، در آغوش خود موجودی را نگه می‌دارد که نه نماد معصومیت مطلق است و نه نشانه خشونت؛ بلکه واسطه‌ای‌ست میان طبیعت رام‌ نشده و جهان انسانی.

این آغوش، ژست مالکیت نیست؛ ژست مراقبت است، اما مراقبتی که شکننده و ناپایدار باقی می‌ماند. دایره وسیع کلاه، همچون هاله‌ای زمینی، فیگور را از زمان معاصر جدا می‌کند و او را به حافظه‌ای جمعی پرتاب می‌کند؛ جایی میان اسطوره، کشاورزی، بقا و زیست زنانه.

ترکیب‌بندی عمودی، سکوت فضا و حذف هرگونه نشانه روایی مستقیم، مخاطب را وادار می‌کند به جای روایت‌خوانی، حس‌خوانی کند.

پرنده در اینجا استعاره تزئینی نیست؛ وزن دارد، حجم دارد، و حضورش تصمیم‌ برانگیز است. آیا در حال محافظت است یا محافظت می‌شود؟ این ابهام تعمدی، نقطه تنش اثر است. نقاش به‌ جای پاسخ‌ دادن، مسئولیت خوانش را به مخاطب واگذار می‌کند.

این اثر در مرز میان فیگوراتیو معاصر و رئالیسم روان‌ شناختی حرکت می‌کند؛ جایی که تصویر، نه برای نمایش مهارت، بلکه برای ثبت یک وضعیت انسانی خلق شده است، وضعیتی میان مراقبت و از دست دادن، میان پیوند و رهایی.