این اثر بر تمرکز بر فیگور، رنگ و ژست استوار است. ترکیب‌ بندی عمودی و نشستن پیکره بر مبل، تعادل بصری پایداری ایجاد می‌کند و نگاه چرخیده‌ی سوژه، تنش ملایمی میان فضای داخلی و بیرونی می‌سازد.

استفاده از قرمزِ اشباع در دامن به‌عنوان کانون بصریِ اثر عمل می‌کند و در تضاد کنترل‌ شده با سبز و زرد محیط قرار می‌گیرد. ضرب‌ قلم‌ها آزاد اما هدایت‌ شده‌اند و به حفظ کیفیت نقاشانه‌ی سطح کمک می‌کنند، بدون آنکه به بیان‌ گری افراطی برسند.

اثر در مجموع رویکردی معاصر و سنجیده به فیگور انسانی ارائه می‌دهد که بیش از روایت، بر وضعیت و دیدن تأکید دارد.