یکی از شاخصه‌های اصلی این طراحی، کنترل دقیق خط و اقتصاد بیانی در ترسیم است. خطوط نه شتاب‌ زده‌اند و نه به دام وسواس افتاده‌اند؛ هر خط کارکرد دارد و در خدمت ساختن حجم و فضا عمل می‌کند. این تعادل، نشانه‌ی درک بالغ از طراحی فیگور و صورت است.

کیفیت خط‌ گذاری نرم اما هدفمند است. تغییر ضخامت خطوط به‌درستی به عمق و بُعد کمک می‌کند، بدون آن‌که طراحی به رئالیسم افراطی یا تزیینی نزدیک شود. پرداخت آناتومیک قابل‌ توجه است؛ به‌ ویژه در ناحیه‌ی گوش، جمجمه و گردن، که ساختار استخوانی به‌ خوبی حس می‌شود.

این موضوع نشان می‌دهد که نگاه طراح، صرفاً ظاهربین نیست، بلکه به لایه‌های زیرین فرم توجه دارد.