این اثر از نظر اجرایی بر درک آگاهانه‌ی فرم و ساختار تکیه دارد؛ طراحی‌ای که بیش از شباهت‌ سازی صرف، به منطق حجم و رابطه‌ی سطح‌ها توجه نشان می‌دهد.

هاشورگذاری‌ها هدفمند و تابع فرم هستند و تغییر ریتم و جهت آن‌ها به‌خوبی وزن بصری و عمق را کنترل می‌کند. خط نه‌ تنها ابزار ترسیم، بلکه عنصر بیانی مستقل است؛ گاهی قاطع و گاهی رها، که به اثر کیفیتی زنده و صادق بخشیده است.

حذف جزئیات غیرضروری و تمرکز بر استخوان‌بندی اصلی، نشان‌ دهنده‌ی نگاه پخته و انتخاب‌گر هنرمند است؛ رویکردی که اثر را از یک تمرین طراحی فراتر برده و آن را در محدوده‌ی یک بیان شخصی و قابل ارائه در فضای گالری قرار می‌دهد.