این اثر نشان‌ دهنده‌ی درک مسلط از طراحی فیگور و ساختار چهره است؛ جایی که خط نه تزئینی، بلکه ابزاری برای ساخت حجم و تثبیت فضاست.

اقتصاد بیانی به‌ خوبی رعایت شده و هنرمند از توضیح اضافه پرهیز کرده، کیفیت خط‌ گذاری نرم، پیوسته و کنترل‌ شده است و تغییرات سنجیده‌ی ضخامت خطوط به انتقال عمق و بُعد کمک می‌کند، بدون آن‌که اثر به اغراق یا نمایش مهارت صرف نزدیک شود. 

از نظر پرداخت آناتومیک، توجه به ساختار جمجمه، فک و گردن نشان‌ دهنده‌ی شناخت لایه‌های زیرین فرم است؛ نگاهی که فراتر از ظاهر عمل می‌کند و به بنیان‌های حجمی وفادار می‌ماند.