این طراحی واجد چند ویژگی شاخص و قابل توجه است. تمرکز هنرمند بر بیان حجمی از طریق هاشورهای جهت‌ دار و لایه‌ لایه نشان‌ دهندهٔ تسلط بر ساختار و نور است؛ سایه‌ها نه تزئینی، بلکه کاملاً تابع منطق فرم عمل می‌کنند.

کیفیت خط، ترکیبی از اطمینان و رهایی دارد که به اثر حس زیسته و صادقانه می‌بخشد. ترکیب‌ بندی بسته و فشرده، توجه مخاطب را بر ژست و کیفیت بافت‌ها متمرکز می‌کند و حذف آگاهانهٔ جزئیات اضافی، فضای تأمل‌ برانگیزی ایجاد می‌کند. تضاد میان تیرگی‌های متراکم و فضاهای تنفسیِ روشن، ریتم بصری سنجیده‌ای به اثر داده و نگاه را کنترل می‌کند.

این طراحی بیش از آن‌که یک تمرین تکنیکی باشد، دارای نگاه انتخاب‌ گر و بیان شخصی است و به‌عنوان اثری مستقل، قابلیت ارائه و خوانش در فضای گالری را دارد.