این طراحی با تمرکز بر ریتم خط و بیان حرکتی شکل گرفته و خط‌ها نقش اصلی را در القای حجم و فضا ایفا می‌کنند. تنوع ضخامت و جهت خطوط، به‌ ویژه در پرداخت مو، حس جریان و زنده‌ بودن فرم را تقویت کرده و از ایستایی تصویری پرهیز می‌کند.

کنترل آگاهانه‌ی سایه‌ها و پرهیز از اغراق، اثر را در محدوده‌ای میان طراحی آکادمیک و بیان شخصی قرار داده است. کلیت اثر نشان‌ دهنده‌ی درک قوی از ساختار، و نگاهی بالغ به طراحی به‌ عنوان وسیله‌ای برای تحلیل فرم، نه صرفاً بازنمایی سطحی است.